غیبت ام طولانی بود ، نوشتن سخت بود ، فکر کردن سخت بود ، بی تفاوتی سخت بود ، بی انگیزگی سخت بود ، تنهایی سخت بود ، حسرت ها زیاد بود ، دل خوشی ها ها کم بود ، غما زیاد بود ، خوشی کم بود ، یاس زیاد بود ، امید کم بود ، رویاها سراب بود و واقعیات کابوس ...

نه ... نه ... چیزی عوض نشده ، هنوز زندگی حول همان مدار می چرخد ، هنوز حرف هایی که می خواهم فریاد بزنم روی زبانم جاری نمی شوند ، هنوز در انتظار پایان این روزهای خاکستری (و شاید هم سیاه !) هستم ، راهی جز نوشتن  (و بیشتر از آن خواندن و دیدن) ندارم ، باید ادامه داد ، باید خود را در اختیار زندگی گذاشت ، دیگر حوصله ی جنگ با واقعیت را ندارم ، می خواهم کمی هم مطیع باشم ، هر چه پیش آید ، خوش آید. انگار هر چه بیشتر در پی چیزی باشیم ، بیشتر از آن فاصله می گیریم

این نوشته زیر را تقریبا دو سال پیش واسه اولین بار تو وبلاگ امیر قادری خوندم ، یادمه خیلی واسم دلچسب بود ، انگار برای چنین روزهایی نوشته شده :

اگر بتوانی شاهد نابودی آن چه در تمام زندگی ساخته ای باشی و بی آن که کلمه ای بَر زبان آری به بنای مجدّد آن بپردازی

یا در یک دست بازی، بُرد های هِزار دستت را ببازی، بی هیچ حرکت و هیچ افسوسی

اگر بتوانی عاشق باشی، بدون این که از عشق دیوانه شوی

اگر بتوانی نیرو مند باشی، بدون این که مهربانی خود را از دست بدَهی

و هنگامی که احساس کُنی از تو نفرت دارند به نوبه ی خود نفرت به دل راه ندهی امّا با این همه بجنگی و از خود دفاع کُنی

اگر بتوانی شنیدن سخنان خودت را تحمّل کُنی که از سوی بی سَر و پا ها برای بَر انگیختن ابلهان تغییر شکل یافته و بشنوی که دهان های بی چاک و بند آن ها درباره ی تو دروغ می گویند، بدون این که تو نیز کلمه ای دروغ بَر زبان جاری کُنی؛

اگر بتوانی هم با مَردُم باشی و هم با وقار

اگر بتوانی آدمی ساده باشی و پادشاهان را اندرز دهی

و اگر بتوانی همه ی دوستان را برادرانه دوست بداری، بی آن که یکی از آن ها برای تو همه چیز باشد

اگر اندیشه کردن، نگاه کردن و شناخت را بلد باشی، بدون این که هرگز بد بین یا نا بود شده بمانی، در روبا فرو روی امّا نگذاری که رویایت بَر تو چیره شود، فکر بکُنی ولی یک متفکّر خالی نباشی

اگر بتوانی خشن باشی بدون این که هرگز خشم بگیری

اگر بتوانی شجاع باشی و هرگز احتیاط را از دست ندهی

اگر بتوانی نیک باشی، اگر فرزانه بودن را بلد باشی، بدون این که معلّم اخلاق و عالِم نما باشی

اگر بتوانی پیروزی را بعد از شکست باز یابی و هر دویِ این دروغ ها را با یک چشم نگاه کُنی

اگر بتوانی شهامت و عقل خود را حفظ کُنی، هنگامی که تمام مَردُم عقل و شهامت خود را از دست بدهند

آن گاه پادشاهان، خدایان، اقبال و پیروزی برای ابد بندگان مطیع تو خواهند شد و آن چه را که به پادشاهان و افتخارات بَرتری دارد، خواهی یافت

یعنی…

تو، مَرد خواهی شد پسرم!

امروز همین جور یهویی ، یاد آدامس های لاویز افتادم ... یادش بخیر ، چه سرگرمی بود جمع کردن عکس هاش ...

نشست
نشست و ترس در دیدگانش بود
به فنجان واژگونم به دقت نگریست
گفت: پسرم اندوهگین مباش
پسرم عشق سرنوشت توست
پسرم عشق سرنوشت توست
پسرم به یقین شهید است
آن که در راه محبوب جان بسپارد

پسرم، پسرم
بسیار نگریسته ام و ستارگان را بسیار مرور کرده ام
اما فنجانی شبیه فنجان تو نخوانده ام
بسیار نگریسته ام و ستارگان بسیار را مرور کرده ام
اما غمی که مانند غم تو باشد نشناخته ام
سرنوشتت، بی بادبان در دریای عشق راندن است
و سراسر کتاب زندگی ات کتابی ست از اشک
و تو گرفتاردر میان آب و آتش
با وجود تمامی سوزش ها
و با وجود تمامی پی آمدها
 و با وجود اندوهی که ماندگار است در شب و روز
و با وجود باد، گردباد و هوای بارانی
پسرم، عشق بر جای می ماند
پسرم، عشق بر جای می ماند
در زندگی ات زنی است با چشمانی شکوهمند
لبانش چون خوشه ی انگور
و خنده اش نغمه ی مهربانی
موی پریشان او چون مجنون به اکناف دنیا سفر می کند
پسرم زنی را اختیار کرده ای که قلب دنیا دوستدار اوست
اما آسمان تو بارانی ست و راه تو بسته ی بسته

محبوبه ی قلب تو در کاخی که نگاهبانی دارد در خواب است
هر آن که بخواهد به منزلگاهش وارد شود و هر آن که به خواستگاری اش برود
هر آن که از پرچین باغش بگذرد
و گره ی گیسوانش را بگشاید
پسرم، ناپدید می شود ناپدید ناپدید
پسرم
پسرم به زودی در همه جا به جستجوی او خواهی پرداخت
از موج دریا و کرانه ها سراغش را می گیری
و در می نوردی و می پیمایی دریاها و دریاها را
و اشک های تو رود ها را لبریز خواهد کرد
غمت چون فزونی می یابد درختان سر بر می کشند
پسرم اما روزی بازخواهی گشت، نومید و تن خسته
و آن زمان از پس گذار عمر خواهی دانست
که در تمام زندگی به دنبال رشته ای از دود بوده ای
پسرم معشوقه ی دلت نه وطنی دارد، نه زمینی و نه نشانی
چه سخت است پسرم، زنی را بخواهی که نام و نشانی ندارد
 پسرم پسرم

^{* نزار قبانی}

در خبرها خواندم ، احمد رضا احمدی غزیز در سی سی یو بستری ست ، به یاد دفترچه ای افتادم که سرشار از شعر ها و نوشته های دل انگیزش است و گاه و بیگاه سراغ اش می روم و کمی از واقعیت کسل کننده اطاطم رها می شوم :

* تیتر مطلب شعری از یدالله رزویایی

1- :بی تابی کودک وادارم می کند تا درآغوش گیرمش و برایش اینگونه بخوانم :

اشک‌هايت را نگاه‌دار

تا براي گريستن

كم نياوري

دنيا چروكيده‌تر از پستانك توست

كوچك‌تر از تصور تو

بازي‌تر از بازي‌هاي تو.*

2- روبه روی آئینه می ایستم ، خود را نمی شناسم ، از خود می پرسم ،"آیا این منم ؟" جوابی ندارم ، نجوایی درونم زمزمه می کند:

من در برهوتم

برهوت در من است

همه‌ي اشياي گم شده

‌قطارهای دير كرده در من است**

3- نیمکت زرد پارک جای پیر مردی ست که بیشترین ساعات اش را به تنهایی روی آن می گذراند و مدام ساعتش را نگاه می کند ، شاید در انتظار اتفاقی ست ؟ به لب هایش خیره می شوم ، زیر لب می گوید :

خداوندگارا!

زمين خود را نگاه‌دار

از بس كه چرخ خورده

دارد بالا مي‌آورد.***

^{* شعری از ابوالقاسم تقوایی}

^{** شعری از الیاس علوی}

^{*** شعری از ابوالقاسم تقوایی}