گاهی آینده در درون ماست بی آنکه خود بدانیم، و گفته هایی از ما که دروغ انگاشته می شود از واقعیتی در آینده نزدیک خبر می دهد

ذهن ما از خاطره هایی که از کسی داریم،آنهایی را که برای روابط هر روزی مان سودی آنی نداشته باشد،حذف می کند،حتی به ویژه،اگر این روابط با اندکی عشق آمیخته باشد که همواره ناخرسند است و در لحظه آینده زندگی می کند

ذهن ما زنجیر روزهای گذشته را می گذارد که بگذرد،و تنها بر واپسین حلقه های آن چنگ می زند که اغلب از فلز دیگری غیر از حلقه هایی ست که در تیرگی شب ناپدید شده است،و در سفر دراز زندگی تنها سرزمینی را واقعی می داند که اکنون در آنیم

آدمی که پیوسته میان پرده ی تجربه و خیال سرگرم بازی ست، می خواهد به ژرفای زندگی خیالی کسانی پی ببرد که می شناسد و کسانی را بشناسد که زندگی شان را در خیال دارد


*در جستجوی زمان از دست رفته - مارسل پروست