جنون

قاب خالی نگاه مرا

عکس های تو ، پر کرده است

اما نمی آیی

نمی آیی و

همیشه نیز به نیامدن می اندیشی

و من

در ابتدای خط سرخ غروب

جنون را تجربه می کنم

با همه مجنون های زمین

که لیلا را صدا می زنند

^{* سیروس ذکایی}

عشق گاهی زندگی ساز ست و گاهی زندگی سوز

بنجامین : همه چی زودگذره

دیزی : اما عشق من به تو ، نه

بنجامین : بعضی چیزا،هرگز تغییر نمی کنند

^{از دیالوگ های "بنجامین باتن - دیوید فینچر"}

خیال گستره ی چیزهایی ست که توضیح ناپذیرند

در دفتر خاطراتم

روی آخرین برگ زرد

نوشت

تمام خواب های تو تعبیر شد

دفترم بدل شد

به باغی سبز و پر از شکوفه

کمی بعد

نغمه ی پرندگان گوشم را پر کرد

^{*سیروس ذکایی}

یک عاشقانه ی آرام

مي گويي از واقعيت زندگي دور افتاده ايم، واقعيتي جز آنچه كه ما اراده كرده ايم به واقعيت برسانيم وجود ندارد،زندگي را با كوه ، با آسمان، با هدف ، با ايمان و با عشق ، پر بايد كرد،يا بايد خالي و پوك و ناقابل نگهش داشت و نام زندگي را از روي آن برداشت،كارهايي هست كه انسان ، در ابتدا گمان مي كند كه آنها را دوست ندارد اما بعد ، در جريان عمل ، دلبسته ي آنها مي شود، شيريني زندگي از آنجا سرچشمه ميگيرد كه تو بر مشكلات ،غلبه كني. بدون اين غلبه ، زندگي مان خالي خالي ست،به چيزي ايمان بياور، و مومن بمان، ديگر نيانديش تا شك كني. فقط بنده آن ايمان باش ، بنده ي آنچه كه با قلبت قبول كرده اي ،همين،قيمت عشق هميشه بيش از تحمل آدميزاد بوده است . بايد (اما سخت است) كه زندگي را به يك عاشقانه ي آرام تبديل كنيم

^{بخش هایی از "یک عاشقانه ی آرام-نادر ابراهیمی"}

دلم از آنچه نمی دانم چیست،انباشته شده ست

دختر : این سربالایی پدر آدم رو درمی آره...

استاد : دیشب از این مسیر نیومده بودی ؟

دختر : نه دیشب مسیرم سرراست بود

استاد : می خوای برگردیم از خیابون بغلی بریم ؟

دختر : حالا دیگه ؟ باز خوبه آدم مطمئنه یکی منتظرش هست، وگرنه به چه عشقی این سربالایی رو می ره بالا

استاد : وقتی هم مطمئنی کسی منتظرت نیست،راحت می ری بالا

دختر : پس به نظرت من چرا سخت می رم بالا ؟

استاد : برای اینکه مطمئن نیستی، مرددی

^{از دیالوگ های فیلم "شب های روشن - فرزاد موتمن"}

رو به کدامین سو و از که تمنا کنم لحظه های نگاهت را؟

دستش را گرفتم،خواست بكشد،گفتم : "نه يك لحظه..." دستش را باز كردم، خودكارم را از جيبم در آوردم. شماره تلفن تازه ام را كف دستش نوشتم. وقتي مي نوشتم دست چپم كه زير دستش بود مي لرزيد و باران انگار روي شماره ها مي دويد.
        - ننويس......خواهش مي كنم ! و خنديد
        - گفتم : چرا؟
        - دوباره خنديد : آخه اگه بنويسي بهت زنگ مي زنم
        - خب؟
        - آخه من نبايد بهت زنگ بزنم
        - گفتم : نزن
        - گفت : پس اقلا شماره رو اشتباهي بنويس
"خداحافظ" و رفتم ، با صدايش برگشتم، ايستاده بود زير باران : پاكش مي كنم، زنگ نمي زنم
حالا هر وقت بخواهد زنگ مي زند و من نمي توانم ، تلفن اش را بر ندارم

^{*قسمتي از مجموعه داستان "چيزي در همين حدود- نشر چشمه"}

هرگز نشناختم تو را

       مگر آن زمانی که رفتی

            تن ات وسوسه انگیز بود

                      مرا ببخش که عاشق روی و گفت و گوی تو نشدم

^{لئونارد کوهن}

فاصله

فاصله را تو یادم دادی

وقتی با لبخند

دور شدی از من!

عکاس بهتر از ما فاصله را می فهمید

تو در عکس نیستی

فاصله یعنی تو

_{فریدون مشیری}

Before Sunrise

- من حس می کنم که این یه دنیای رویائیه که توش هستیم

-آره خیلی مرموزه

-انگار زمان مال شخص خودمونه،باید شبیه این باشه که من تو رویای تو هستم و تو توی رویا مال من هستی

-وچیزی که خیلی جالبه اینه که تمام امروز غروب،همه ی زمانی که با هم بودیم رسما نباید اتفاق می افتاد

-آره ،می دونم،شاید به همین خاطره که انقدر حس یه دنیای دیگه رو داره

^{* از دیالوگ های Before Sunrise}

چرا تا شکفتم

  چرا تا تو را داغ بودم،نگفتم

      چرا بی هوا سرد شد باد

         چرا از دهن

               حرفهای من

                           افتاد

_{قیصر امین پور}